اقامتگاه ما در موریس باغ وسیع سرسبز و خرمی بود

به گزارش مجله کامپیوتر، در پی خبر حرکت قشون روس از قزوین به سمت تهران رضاشاه پهلوی، صبح 25 شهریور استعفای خود را نوشت و به سمت اصفهان عزیمت کرد و از آن جا به قصد خروج از کشور روانه بندرعباس شد، مقصد بعدی شاه معزول به سمت بمبئی بود. در یکی از روزهای نیمه اول مهرماه 1320 کشتی بریتانایی بندرا با شاه مستعفی و همراهانش به سمت بندر بمبئی هندوستان حرکت کرد، اما رضاشاه هرگز نتوانست قدم به خاک هندوستان بگذارد و از طرف نایب السلطنه هندوستان برنامه آمد که شاه مستعفی و همراهان باید 5 روز در همان کشتی در وسط دریا منتظر بمانند تا کشتی اقیانوس پیما برسد و آن ها را به جزیره موریس ببرد...

اقامتگاه ما در موریس باغ وسیع سرسبز و خرمی بود

جهت دریافت خدمات ویلای مدرن دوبلکس با گروه ساختمانی آبان در ارتباط باشید. گروه آبان با سالهای تجربه طراحی معماری و ساخت و مشارکت در پروژه های کوچک و بزرگ بهترین انتخاب جهت مشاوره و اجرا میباشد.

شمس پهلوی که در این سفر پدرش را همراهی می کرد، زمانی را که پس از بیست روز دریانوردی به موریس رسیدند و نیز اقامتگاه شان در این جزیرده را این طور توصیف نموده است:

بامداد روز بیست وسوم مهرماه جزیره موریس نمایان شد؛ از دور محوطه بهشت آسای جزیره مانند خرمنی از گل و گیاه دیده می شد و منظره خرم و سرسبز آن مایه سرور و شادی همه ما شد.

آن روز پس از 20 روز رنج و تعب جان فرسا در قلب خود احساس اندکی خرمی و نشاط می نمودیم.

کشتی در نزدیکی جزیره توقف نمود و با نورافکن ها مشغول دادن علامتی به ساحل شدند و از آن جا نیز جواب داده شد.

یکی از کارکنان هندی کشتی مردی سهراب نام بود که مادر او ایرانی و کرمانی بود. از او که زبان فارسی را هم خوب می دانست سوال شد: چه موقع در جزیره پیاده خواهیم شد؟ جواب داد: چهار ساعت بعدازظهر

البته از این که تا ساعت چهار بعدازظهر باید در کشتی بمانیم ناراضی و ملول شدیم ولی تحمل این چند ساعت را بر خود هموار نمودیم.

در ساعت 4 بعدازظهر فرماندار انگلیسی جزیره آقای سر بید کلیفرد و جمعی از رجال شهر با لباس رسمی از طریق قایق تا کشتی به استقبال آمدند و به اعلیحضرت خیر مقدم گفتند و مراجعت نمودند و سپس ما را در بندر پیاده کردند. چند تاکسی از تاکسی های کرایه ای شهر که از اتومبیل های تاکسی تهران بزرگ تر بود منتظر ما بود.

من و اعلیحضرت پدرم در تاکسی نخستین نشستیم و سایرین هم در تاکسی های دیگر سوار شدند و یکسر به عمارت و باغی که در یکی از محلات خوب شهر برای محل اقامت ما در نظر گرفته بودند رهسپار شدیم.

روزنامه های موریس خبر ورود اعلیحضرت شاه و ما را در خبرهای روزانه خود، آن روز به طور اختصار نوشتند.

اقامتگاه ما در موریس باغ وسیع سرسبز و خرمی بود که سراسر آن از انواع و اقسام درختان مناطق حاره و گل ها و گیاهان استوایی پوشیده شده بود؛ چیزی که بیش از همه در این باغ جلب نظر می کرد درختان گل کاغذی بود که جلوه و شکوه خاصی داشت و بسیار زیبا و فریبنده بود.

در گوشه ای از باغ زیر درختان انبوه و تناور، استخر بزرگی که در حکم دریاچه کوچکی بود، واقع شده بود و دو لاک پشت بزرگ که پنج برابر لاک پشت های معمولی ایران بودند در کنار استخر زندگی می کردند. این باغ دارای دو ساختمان بود: یکی عمارت دوطبقه بالنسبه بزرگی که دارای اتاق های متعدد و سالن و اتاق ناهارخوری بود و تخصیص به محل اقامت اعلیحضرت فقید و من و والاحضرت شاهپورها داده بودند؛ یکی هم ساختمان کوچک تری که مخصوص همراهان و مستخدمین بود. مبل و اثاثیه اتاق ها ساده و متوسط ولی روی هم رفته کافی و پاکیزه بود و نیازات ما را تکافو می کرد بخصوص که می توانستیم آن چه را هم که داشتیم و یا برای مصارف شخصی ما لازم بود از شهر خریداری کنیم.

عده کافی از مستخدمین بومی برای خدمت ما گمارده بودند. رئیس غذا و آشپزخانه یک نفر فرانسوی بو به نام مسیو لومو که هتل بزرگی را در شهر پرلوئی مرکز موریس اداره می کرد، و رئیس مستخدمین هم شخصی بود به نام مسیو لارشه که نژاد او مخلوطی از فرانسوی و سیاهان بومی موریس بود و هردوی آن ها با جدیت و حسن نیت به ما خدمت می کردند.

آقای اسکرین که از بمبئی تا موریس همراه ما آمده بود، تا مدت دو سه هفته در موریس ماند و سمت مهمانداری ما را داشت و پس از سه هفته ایشان موریس را ترک گفتند و شخصی به نام مستر پیکوت که مردی مودب و مهربان بود جانشین ایشان شد. مستر پیکوت دفتری در مجاورت محل اقامت ما داشت و کلیه مراجعات ما با ایشان بود.

در موریس هم مانند کشتی ما میهمان دولت انگلیس بودیم و با کمال سخاوت از ما پذیرایی می کردند و این موضوع باعث ناراحتی و تکدر خاطر اعلیحضرت فقید بود زیرا ایشان از روزی که از تهران حرکت کردند میل شان این بود که در یک گوشه دورافتاده ای از جهان مانند یک فرد عادی به خرج خودشان آزاد زندگی کنند و هرگز مایل نبودند میهمان شخص یا دولتی باشند و در موریس هم این موضوع را به کرات تذکر می دادند که به ایشان اجازه دهند به کانادا یا نقطه دور دیگری عزیمت کنند و آزادانه به میل خود زندگی کنند ولی جواب مساعدی به ایشان داده نمی شد.

در قسمت بهداشت از طرف میهمانداران ما مراقبت های لازم درباره ما می شد پس از ورود به موریس به همه ما واکسن تیفوئید تلقیح کردند و به ما یادآوری نمودند که بدون پشه بند نخوابیم زیرا علاوه بر این که بیم گزیدن پشه مالاریا می رفت، در موریس همواره قبل از بارندگی مقدار زیادی مورچه پردار در فضا به پرواز درمی آمد به طوری که اغلب صبح ها که از خواب برمی خاستیم تمام روشویی و وان حمام انباشته از این حشره بود.

مورچه های پردار و شبنم سنگین موریس از آن چیزهایی ست که خاطره آن را من هرگز فراموش نخواهم کرد.

همچنین هر وقت نیاز به پزشک پیدا می کردیم بلادرنگ مسیو لارشه رئیس مستخدمین طبیبی برای ما حاضر می کرد.

با وجود این که وسایل راحتی و آسایش ما را از لحاظ مادی از هر حیث فراهم نموده بودند، همه بدون استثنا روحا ناراحت و دلتنگ بودیم و غربت و رنج دوری از وطن ما را عذاب می داد به خصوص که در موریس هم تا مدت ها یعنی تا وقتی که پیمان سه گانه بین ایران و انگلیس و شوروی امضا شد، از داشتن هرگونه ارتباط با وطن و یار و دیار محروم بودیم. نه نامه یا تلگرافی از ایران به ما می رسید و نه تلگراف و نامه های ما را به مقصد تهران قبول می کردند. به کلی از اوضاع کشور خود بی خبر بودیم و این بی خبری همان طور که قبلا هم نوشته بودم بیش از همه خاطر اعلیحضرت فقید را رنجه می کرد.

تنها از رادیو لندن و برلین، خبرهای وطن را می شنیدیم. متاسفانه اغلب اتفاق می افتاد که هردو طرف یعنی هم لندن و هم برلین به اعلیحضرت فقید دشنام می دادند و این جا بود که اعلیحضرت با یک جهان تاثر می فرمودند: جرم من جرمی ست که باید هر دو طرف به من ناسزا بگویند.

با این که از رادیو هم خبر خوشی نمی شنیدیم، معهذا بدان دلخوش بودیم که نام ایران را می شنویم و همین که ساعت خبرهای رادیو فردا می رسید، همه گرد رادیو جمع بودیم یا رادیویی را در بغل گرفته به اتاق خود می بردیم. مکرر کوشیدیم و امتحان کردیم شاید بتوانیم صدای رادیو تهران را بشنویم و همواره مایوس شدیم، معهذا همه روز بی اختیار این آزمایش را تکرار می کردیم.

منبع: انتخاب
انتشار: 20 بهمن 1398 بروزرسانی: 27 فروردین 1399 گردآورنده: 1com.ir شناسه مطلب: 19437

به "اقامتگاه ما در موریس باغ وسیع سرسبز و خرمی بود" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "اقامتگاه ما در موریس باغ وسیع سرسبز و خرمی بود"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید